موج های فیروزه ای

خوش به حال من ودریــا و غروب و خورشیــد 
 و چه بی ذوق ؛جهـــانی که مرا با تو ندیــد 

رشته ای جنس همان رشته که بر گردن توست 
چه ســروقت مرا هم به سر وعده کشیـد 

به کف و ماسه که نایاب تــرین مرجان ها 
 تپش تب زده ی نبض مرا می فهمیــد 

                  آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد 
                     مثل خورشید که خود را به دل من بخشیـد 

  ما به اندازه ی هم سهم ز دریا بردیــم 
هیچکس مثل تو و من به تفاهم نرسیــد 

 خواستی شعر بخوانم دهنم شیــرین شد 
ماه ؛طعــم غزلــم را ز نگاه تو چشیـــد 


من که حتی پی ِ پژواکِ خودم می گردم 
آخرین زمزمه ام را همه ی شهر شنیـــد

(محمدعلی بهمنی) 

 

 

   

نوشته شده در ۱۳٩٥/٢/٢٢ساعت ٦:۱٤ ‎ب.ظ توسط ๑۩۞۩ فــرنـگیـس۩۞۩๑| نظرات ()



      قالب ساز آنلاین