موج های فیروزه ای

دست هایم چه پیر و فـَرتوت اند
                                           دست،نه!دسته های تابوت اند

 روزی این دست ها جوان بودند
                                              نازک و نرم و مهربان بودند

 مانده امروز از آن همه پاکی
                                            زان همه چیرگی و چالاکی

 پوستی تیره و چروکیده
                                           استخوانی تکیده، پوسیده

 شده نــُشخوارِ یادها، کارم
                                          خویش را این چنین می آزارم

 گاه زین پیر مانده در زندان
                                            یاد ؛کـِی  ؛می کنند فرزندان

 گاهی از من سراغ می گیرند
                                              لیک ؛اما زِ دیدنـَم سیرند

 سرد و نامهربان و ناهنجار
                                            رفع تکلیف می کنند انگار

چه کنم درد من نمی دانند
                                         خواهش جان من نمی خوانند .

شعر ازخانوم منیره شعاع یکی از سالمندان کهریزک

نوشته شده در ۱۳٩٤/۸/٢۱ساعت ۱٢:٤٢ ‎ق.ظ توسط ๑۩۞۩ فــرنـگیـس۩۞۩๑| نظرات ()



      قالب ساز آنلاین